FUGAZI 'IN ON THE KILL TAKER' LP

LABEL: Dischord Records
VINYL RELEASE DATE: 6/30/1993
ORIGINELE RELEASE DATUM: 1993
VARIANT: Zwart vinyl LP

In on the Kill Taker is alsof je je gezicht schrobt met staalwol. De band vertrouwt hier op roestige gitaarscherven die krassen, sudderen en sissen, en verwijdert zich hiermee nog verder van het geluid van 13 Songs en Repeater. Hard en schurend, Fugazi produceert soms verrassend puur lawaai, het best te horen in de lange afsluiter "23 Beats Off" en de onbedoelde Gremlins-hommage waarmee "Walken's Syndrome" opent. Joe Lally's bas en Brendan Canty's drums fungeren slechts als gids; ze worden naar de achtergrond geduwd - maar niet geplet - in de mix, waardoor Ian MacKaye en Guy Picciotto's gitaren de controle kunnen nemen, op een corrosieve manier. Het is waarschijnlijk Fugazi's minst verteerbare plaat van voor tot achter, maar elk nummer heeft zijn eigen aantrekkelijke kwaliteiten, ook al zijn die niet direct waarneembaar. "Facet Squared" en "Public Witness Program" openen de plaat furieus, maar het grootste deel van het daaropvolgende "Return the Screw" is nauwelijks hoorbaar, afgezien van incidentele vocale driftbuien. Een groot deel van de tijd wordt besteed aan het afwisselen van ingetogen gitaargefreak en opdringerige uitbarstingen van agressie. Ze zijn slim met hun volgorde: ze plaatsen het rustige instrumentale "Sweet and Low" (het enige nummer waarin Lally een prominente rol speelt) na de uitputtende kakofonie van "23 Beats Off," en zetten zo over het algemeen een reeks vrij diverse nummers neer die goed loopt. Picciotto's anti-Hollywood tirade op het toepasselijk getitelde "Cassavetes" is een klassiek Fugazi-moment, net als zijn soortgelijke naamdroppende "Walken's Syndrome." Verborgen aan het einde van de plaat staan twee uitstekende meeslepers, MacKaye's "Instrument" en Picciotto's "Last Chance for a Slow Dance." Niet Fugazi's beste uur, maar wel een van hun meest gedurfde en lonende.