MUDHONEY 'EVERY GOOD BOY DESERVES FUDGE' 30 JAAR DELUXE 2LP (Kleurvinyl)

LABEL: SUB POP
COLOR VINYL 2LP

Deze 30e jubileumeditie, geremasterd door Bob Weston bij Chicago Mastering Service, getuigt van de creatieve stroom die hen in deze periode voortdreef. De albumsessies leverden een hoop materiaal op dat later op B-kanten, compilaties en split-singles zou verschijnen. Deze editie bevat al die nummers en een heleboel eerder niet uitgebrachte songs, waaronder de volledige vijf nummers tellende Music Source-sessie.

Door met Every Good Boy Deserves Fudge terug te gaan naar de basis, keerde Mudhoney de conventionele wijsheid de rug toe. Niet voor het eerst – of voor het laatst – zouden ze gelijk krijgen. Een maand na de release in juli 1991 kwam het album de UK Album Chart binnen op nummer 34 (vijf weken later kwam Nirvana's Nevermind binnen op 36) en verkocht wereldwijd 75.000 exemplaren. Een betekenisvollere maatstaf voor succes lag echter in de revitalisering van de band, die een ijkpunt voor de toekomst vormde. De plaat is een belangrijk hoofdstuk in het voortdurende verhaal van Mudhoney, waarvan de moraal moet zijn: bij twijfel, fudge het.

Het album begon in de Music Source Studio, een grote ruimte uitgerust met een 24-track mengpaneel – ronduit futuristisch vergeleken met de 8-track opstelling die de katalyserende debuutsingle van de band uit 1988, 'Touch Me I'm Sick', voortbracht. De Music Source-sessie bleek al snel een valse start toen de resultaten, in de woorden van gitarist Steve Turner, 'een beetje te chique, te clean klonken.' Les geleerd, de band ging primitief te werk en begon aan de 8-track opstelling van Conrad Uno in de Egg Studio. Egg, genoemd naar de kartonnen dozen die in een optimistische poging tot geluidsisolatie op de muren waren geplakt, beschikte over een vintage 8-track Spectra Sonics-opnameconsole uit de jaren '60, oorspronkelijk gebouwd voor Stax in Memphis.

Zo maakte Mudhoney in het voorjaar van 1991 Every Good Boy Deserves Fudge. Het resulterende album is een wervelwind van de invloeden van de band in die tijd: de felle garagerock uit de jaren '60 van hun Pacific Northwest-voorgangers The Sonics en The Lollipop Shoppe, de knarsende post-hardcore van Drunks With Guns, de zware gitaarstemmingen van Neil Young, de lsd-achtige workouts van Spacemen 3 en Hawkwind, het sombere existentialisme van Zounds en de satirische felheid van '80s hardcore punk. De speciale alchemie van het kwartet zorgde ervoor dat deze liefdevolle hommages nooit in pastiche vervielen. Uiteindelijk belichaamde Every Good Boy Deserves Fudge het beste van Mudhoney: hier was een band die opnieuw verbinding maakte met zijn puurste instincten en zichzelf daarbij opnieuw uitvond.