DEAD KENNEDYS: FRESH FRUIT FOR ROTTING VEGETABLES, WCZESNE LATA KSIĄŻKA

STRONY: 224
WYMIARY: 15,24 x 22,86 cm
FORMAT: Miękka okładka
AUTOR(zy): Alex Ogg

Dead Kennedys regularnie zajmują pierwsze miejsca w rankingach krytyków i fanów jako najlepszy zespół punkowy swojego pokolenia. Ich debiutancki album długogrający, Fresh Fruit for Rotting Vegetables, w szczególności, regularnie wybierany jest jako jeden z najlepszych albumów w tym gatunku. Fresh Fruit oferował idealne połączenie humoru i pamfletu, osadzonego na muzycznym fundamencie, który był równie zrzędliwy i pomysłowy, co zjadliwe tyrady Jello Biafry. Te teksty, okrutne w swojej precyzji, były objawieniem. Ale nie zadziałałoby to, gdyby podkład muzyczny nie był takim hucznym pędem, parafiną do nagiego płomienia Biafry.

Ciągły wpływ Dead Kennedys to niezwykłe osiągnięcie dla zespołu, który praktycznie nie miał żadnej emisji radiowej i wydawał płyty tylko w niezależnych wytwórniach. Istnieli nie tylko poza mainstreamem, ale byli – jak zauważył V. Vale z Search and Destroy – pierwszym zespołem o ich randze, który zwrócił się przeciwko samemu przemysłowi muzycznemu. DK zapoczątkowali wiele rzeczy. Byli integralną częścią tworzenia alternatywnej sieci, która pozwalała zespołom na pierwszym szczeblu trasy koncertowe poza własnym podwórkiem. Odegrali kluczową rolę we wspieraniu koncepcji koncertów dla wszystkich grup wiekowych i odrzucili zaloty korporacyjnych promotorów rockowych i kumpli z branży. Legitymizowali pomysł amerykańskiego zespołu punkowego koncertującego za granicą, jednocześnie szerząc prawdziwą grozę polityki zagranicznej swojego kraju, skutecznie pełniąc rolę antyambasadorów podczas swoich podróży.

Książka wykorzystuje dziesiątki wywiadów z pierwszej ręki, zdjęcia i oryginalne grafiki, aby zaoferować nowe spojrzenie na grupę, która niemal od samego początku była uwikłana w kontrowersje. Docenia kluczową rolę zespołu w przekształcaniu punkowej retoryki, zarówno polemicznej, jak i muzycznej, w coś naprawdę zagrażającego – i ogromnie zabawnego. Autor zapewnia kontekst zarówno globalnej, jak i lokalnej trajektorii punka i, nie unikając skrajnie różnych spojrzeń poszczególnych członków zespołu na ewolucję grupy, stara się być celebrujący – jeśli nie bezkrytyczny.